sobota, 14 marca 2015

ALBO ALBO TAG

ALBO ALBO TAG 


Do "Albo Albo Tag" nominowała mnie Cynka z bloga Czytelnia Cynki za co serdecznie dziękuję. 


1. Wolisz czytać trylogię czy tylko powieści jednotomowe? 
- Lubię zarówno powieści jednotomowe jak i całe trylogie czy serie. Trylogie czytam często, lubię na dłużej zostać w świecie danej książki i pobyć więcej z bohaterami, który polubiłam. 

2. Wolisz czytać tylko autorki czy tylko autorów? 
- Jest mi to bez różnicy. Czytam książki zarówno autorek jak i autorów. 

3. Wolisz kupować tylko w Empiku czy tylko na stronach internetowy? 

- Z zakupami różnie bywa, raz kupuję w Empiku lub księgarniach stacjonarnych, czasami zamawiam kiedy są jakieś promocje. 

4. Wolisz żeby wszystkie książki zostały zekranizowane czy żeby przekształcono je w serial? 

- Nie przepadam za serialami na podstawie książek więc chyba wolę jeśli powieść zekranizowana. 

5. Wolisz 5 stron dziennie czy 5 książek tygodniowo? 

- Oczywiście, że 5 książek tygodniowo. Gdyby to było możliwe.. 

6. Wolisz być profesjonalnym recenzentem czy autorem?

- Hmm raczej nie chcę być "profesjonalnym" recenzentem i nie dążę do tego. Ja po prostu lubię pisać o powieściach, dzielić emocjami, więc chyba wolałabym być autorką. 

7. Wolisz czytać 20 ulubionych książek w kółko czy sięgać po nowe pozycje? 

- Jest kilka książek, które bardzo lubię i czytałam je już wiele razy, ale lubię sięgać coraz to po nowsze książki. Odkrywać nowe gatunki i autorów. 

8. Wolisz być bibliotekarzem czy sprzedawcą książek? 
- Wydaje mi się, że chyba bardziej sprzedawcą. 

9. Wolisz czytać tylko ulubiony typ literatury czy wszystko poza ulubionym typem? 

- Lubię sięgać zarówno po książki należące do mojego ulubionego typu literatury jak i odkrywać nowe. 

10. Wolisz czytać tylko książki fizyczne czy tylko e-booki? 

- Tylko fizyczne . 

Osobiście nikogo nie nominuję, jeśli ktoś ma ochotę zrobić ten TAG to bardzo proszę :) 

poniedziałek, 9 marca 2015

Recenzja "Parabellum. Prędkość ucieczki"

"PARABELLUM. PRĘDKOŚĆ UCIECZKI" - Remigiusz Mróz 



Wydawnictwo - Instytut Wydawniczy ERICA 

Rok wydania - 2013 

Liczba stron - 406 


W sierpniu 1939 roku sierżant Bronisław Zaniewski, służący w jednostce stacjonującej pod granicą rumuńską, ma znacznie większy problem niż przejmowanie się doniesieniami o zagrożeniu niemieckim. Tym razem nie tylko zadarł, ale i pobił się ze swym przełożonym, chorążym Chwieduszko. A w wojsku podniesienie ręki na starszego stopniem to nie przelewki.. 
W tym samym czasie młodszy z braci Zaniewskich, Stanisław, myśli przede wszystkim o własnych zręcznych. Tylko jak ma powiedzieć ojcu, że jego wybranka jest Żydówką? 

Pierwszego września bójki i zaręczyny przestają być ważne. 


Pierwsze osobiste spotkanie z twórczością Remigiusza Mroza oceniam na 5+ 

Czołowymi bohaterami powieści są bracia Zaniewscy, Bronek i Stanisław oraz Christian Leitner. Bronisław jest żołnierzem Piątej Kompani Batalionu "Delatyn", która stacjonuje przy granicy z Rumunią. Jego młodszy bart Stanisław wiedzie spokojne życie w Warszawie a swój wolny czas poświęca narzeczonej Marii. Codzienne spotkania zakochanych  w "Cafe Adria" 1 września przerywa straszny komunikat .. 

"- Halo, halo. Tu Polskie Radio Warszawa. Nadajemy komunikat specjalny. Dziś rano o godzinie 4;45 wojska niemieckie przekroczyły granice Rzeczypospolitej " 
( Parabellum cz 1, R.Mróz, wyd. IW Erica, strona 37  )



Innym ważnym bohaterem książki, który zdobywa serca czytelników jest Christian Leitner, niemiecki żołnierz Wehrmachtu. Ciężko jest mi pisać o tym człowieku, ponieważ jest on postacią dość kontrowersyjną. Leitner jest wysokim blondynem o szarych oczach czyli wzorem idealnego Aryjczyka a do tego kapitanem wrogiego dla Polski wojska. Christiana polubiłam pomimo jego narodowości i tego kim był. Ten bohater budzi moje kontrowersje, ponieważ z jednej strony jest wielbicielem swojego wodza Adolfa Hitlera i uważa, że Niemicy są jedynym państwem które ma predyspozycje do tego, aby zjednoczyć Europę a z drugiej nie pochwala wszystkich decyzji, które są podejmowane przez władze Rzeczy. Christian Leitner jest bardzo honorowym żołnierzem Wehrmachtu, który otwarcie przeciwstawia się nadmiernemu wykorzystywaniu pozycji przez Niemców, szczególnie członków SS.  Opowiada się przeciwko segregacji rasowej oraz wywyższaniu narodowości niemieckiej ponad inne narody. Ciężko jest jednoznacznie stwierdzić czy Leitner jest zły czy dobry, ponieważ pomimo swoich ludzkich odruchów nadal pozostaje żołnierzem niemieckim, który wtargnął na polskie ziemie. 

Uważam, że na osobny akapit w mojej recenzji zasługuje kapitan Obelt, dowódca Piątej Kampanii Batalionu "Delatyn". Postać jak najbardziej zasługująca na wielkie uznanie. Nie mogę zdradzić Wam czym Obelt zasłużył sobie na takie słowa ode mnie, gdyż to by trochę za dużo zdradziło z fabuły. Nie chcę odbierać Wam radości z czytania, więc nie wyjawię Wam wielkich czynów kapitana, a  jedynie odsyłam  Was do powieści Remigiusza Mroza.

Fabuła książki rozpoczyna się 1 września 1939 roku i trwa do końca tego miesiąca. Autor opisuje osobno losy Stanisława Zaniewskiego i Marii, którzy uciekają z Warszawy na zachód; tułaczkę jego starszego brata Bronka i jego kolegów a także wydarzenia w Rawiczu, gdzie stacjonuje wraz ze swoim wojskiem kapitan Wehrmachtu - Leitnera. Myślę, że jest to dobry zabieg, aby tak poprowadzić narrację. Dzięki temu jesteśmy na bieżąco ze wszystkimi faktami i możemy obserwować zmagania wszystkich bohaterów.  

"Prędkość Ucieczki" to niezwykle ciekawa i wciągająca powieść, która zasługuje na uwagę czytelników. Sięgając po tą książkę nie byłam do końca pewna czy mi się spodoba, gdyż na co dzień nie czytuję takiej literatury wojennej, jednak nie żałuję czasu poświęconego na czytanie pierwszej części Parabellum.  Przyznaję, że od dawna nie mogłam znaleźć książki, która by w pełni zawładnęła swoim sercem, a udało się to Parabellum. Powieść niesamowicie mi się podobała. Pomimo iż opowiada o ciężkich chwilach dla Polaków to za sprawą sprytnie wplątanych żartów daje również chwilę wytchnienia i niemałą dawkę humoru. 

Za książkę dziękuję Instytutowi Wydawniczemu ERICA. 


poniedziałek, 2 marca 2015

Recenzja :"Podróże w Czasie"

"PODRÓŻE W CZASIE. Archiwum CHRONOSA tom 1" - Rysa Walker 



Wydawnictwo - Feeria Young 

Rok wydania - 2015 

Liczba stron - 420 

Życie Kate jest zwyczajne, na ile zwyczajne może być życie szesnastolatki z Waszyngtonu, która chodzi do ekskluzywnej szkoły średniej i połowę tygodnia spędza z matką, a drugą z ojcem. Gdy jednak spotyka się ze swoją od dawna niewidzianą babcią, jej życie zaczyna przypominać kolejkę górską. Wkrótce Kate dowiaduje się, że jest posiadaczką niezwykłego genu umożliwiającego podróżowanie w czasie. 

Czas na książkę, która sądząc po opisie, powinna być ciekawa i niezwyczajna. Motyw  podróży w czasie był poruszany wydaje mi się, że wiele razy w literaturze, jednak w moim przypadku jest to pierwsza tego typu książka. Miałam co do niej mieszane uczucia, ale jednocześnie oczekiwałam czegoś bardzo wyrafinowanego i nietuzinkowego. Czy to właśnie otrzymałam na czterystu dwudziestu stronach powieść Rysy Walker? 

Przyznaję, że początek nie był jakiś specjalny i nie zawładną moim sercem. Pierwsze sto stron było dla mnie nie do końca zrozumiałe. Nie od razu pochwyciłam akacje tej książki. Miałam wrażenie, że autorka wprost zasypała mnie gradem informacji. Pozostało mi tylko silnie dzierżyć książkę w dłoniach i iść do przodu, a może raczej do tyłu, bo w końcu bohaterka cofa się do przeszłości. 

Postać Kate, dziewczyny, która dowiaduje się od babki iż jest posiadaczką niezwykłego genu CHRONOSA jakoś specjalnie do mnie nie przemówiła. Cała historia i owszem jest ciekawa jednakże nie zżyłam się zbytnio z osobą Kate. W moim odczuciu ona po prostu była bo musiała być i chyba tyle. Myślę, że nie zapamiętam jej jakoś szczególnie tak jak innych bohaterów książkowych.  Co do pozostałych postaci czyli Katherine, Connora czy Trey'a nie będę się nad nimi rozwodzić, ponieważ nie widzę takiej potrzeby. 

"Podróże w Czasie" są w moim mniemaniu powieścią lekko monologową. Dużą część kart w tej książce zajmują rozmowy, opowiadania i mnóstwo wyjaśnień. Te objaśnienia są jak najbardziej potrzebne, ponieważ bez tego nic byśmy nie rozumieli, chociaż w niektóry momentach nawet z tymi komentarzami niewiele rozumiałam. Przyznaję, że nieraz musiałam daną stronę czytać ponownie, aby złapać ogólny sens. Prawdą jest, że "Podróże w czasie" są książką lekko zagmatwaną. 

Pierwszy tom Archiwum CHRONOSA może nie wpadł w moich oczach tak świetnie jak myślałam, że wypadnie, ale mimo wszystko spędziłam z nim dobre chwile. Pozostaje mi tylko mieć nadzieję, że kolejny tom wypadnie troszkę lepiej. Myślę, że do kolejnej części podejdę z innym nastawieniem niż do "Podróży w Czasie"  i mój zawód będzie mniejszy. 


Za egz. książki "Podróże w Czasie" dziękuję Wydawnictwu Feeria Young. 





środa, 25 lutego 2015

Recenzja :"O krok za daleko"

"O KROK ZA DALEKO" - Christian Plowman 



Wydawnictwo - Muza 

Rok wydania - 2015 

Liczba stron - 316 

Wstępując w szeregi Metropolitan Police, Chris Plowman marzył o byciu tajnym agentem. Wytrwale piął się po szczeblach kariery, aż ostatecznie dołączył do grona najbardziej elitarnych oficerów policji. Gdy osiągnął to, o czym od zawsze marzył, jego życie niemal natychmiast zamieniło się w koszmar. 
Za pełne oddanie swojej pracy zapłacił niezwykle wysoką cenę - wpadł w depresję, był o krok od samobójstwa. wtedy postanowił odejść ze służby. 

Praca policjanta z tajnego wywiadu może kojarzyć nam się z wielką ekscytacją, dużymi możliwościami a także szybkimi samochodami, pościgami za przestępcami. Praca tajnego agenta zazwyczaj owiana jest nutą tajemniczości. Nigdy nie wiemy co taka osoba naprawdę robi ani czym się zajmuje. Zdradzanie takich informacji nie jest dobrze widziane wśród policjantów, a w niektórych wypadkach jest nawet zabronione. Na tej postawie możemy sądzić, iż praca twardego gliny jest niezwykle ciekawa i pasjonująca, ale czy aby na pewno?


Christian Plowman obala mity na temat pracy agentów specjalnych i przestawia wszystko ze swojego punktu widzenia. Niekoniecznie tak kolorowego jak byśmy chcieli.   

"O krok za daleko" jest książką, którą możemy zaliczyć do literatury faktu. Autor opisuje prawdziwe zdarzenia ze swojego życia, co prawda zmienia dane postaci ich imiona i nazwiska oraz nie zdradza wszystkich informacji. To chyba oczywiste skoro mamy do czynienia z prawdziwymi sprawami, operacjami i realnymi przestępcami. 

Christian Plowman na początku swojej kariery traktował pracę policjanta jako niegdyś nie spełnione marzenie. W nie długim czasie wspiął się na szczyt kariery zawodowej. Podczas pracy w policji często zmieniał wydziały i rolę, szukał odpowiedniego miejsca dla siebie. Swoją pracę traktował niezwykle poważnie i poświęcał jej cały wolny czas. Policja była dla niego wszystkim, całym światem, dla którego rezygnował nieraz ze swojej rodziny. 
Już na tym etapie widzimy jak bardzo Chris był przywiązany do swojej pracy. W pewnym momencie stał się nawet fanatykiem policji. 

Dzięki książce "O krok za daleko" poznałam pracę tajnego agenta od podszewki. Przyznaję, że była to bardzo ciekawa i wciągająca lektura, z której naprawdę dużo można dowiedzieć się o tajnych operacjach oraz o przygotowaniach do nich. Wbrew pozorom praca "tajniaka" to nie szybkie auta i piękne kobiety. Plowman opisuje nam, że praca w policji to przede wszystkim wielka odpowiedzialność a także ogromy ciężar psychiczny i emocjonalny. 

Książkę polecam osobom, które chcą poznać rzeczywiste realia rządzące światem tajnych służb. W "O krok za daleko" nie znajdziemy super wykreowanych bohaterów i pięknie opisanych naciąganych akcji. Chris Plowman pokazuje swoją pracę w szczery i bezkompromisowy sposób. 


Za egzemplarz książki dziękuję Wydawnictwu MUZA SA. 




niedziela, 22 lutego 2015

Recenzja "Abhorsen"

"ABHORSEN" - Garth Nix 



Wydawnictwo - Literackie 

Rok wydania - 2014 

Liczba stron - 417 


Potężny Orannis zagraża światu i życiu, które na nim istnieje. Tylko Lirael - nowa dziedziczka tytułu Abhorsena - z pomocą swych towarzyszy może powstrzymać straszliwe działanie tajemnej mocy zła. Aby ocalić Życie, musi podjąć walkę ze Śmiercią. 
Czy uda jej się odkryć sposób na zwyciężenie Niszczyciela, zanim będzie za późno ? 


POTĘGA ZŁA WOBEC MOCY DOBRA, GROZA, NIEBEZPIECZEŃSTWO I DRAMATYCZNY WYŚCIG Z CZASEM


"Abhorsen" to kontynuacja "Lirael" i "Sabriel" a także ostatnia część trylogii o Starym Królestwie ( nie licząc "Clariel" , które ma premierę pod koniec marca).  Akcja książki rozpoczyna się właściwie w tym samym czasie, w który skończyła "Lirael". Głównymi bohaterami są Lirael - następczyni Abhorsenów oraz książę Sametham, towarzyszą im Podłe Psisko i Mogget. 

Główni bohaterowie wyprawiają się w podróż, aby uratować Nicka i zapobiec wykopaniu z ziemi, czegoś co powinno w niej zostać. Istota, którą próbuje wezwać do Życia Hedge to Niszczyciel. Lirael i Sam muszą zrobić wszystko, aby nie dopuścić do ziszczenia się planu czarownika, a czasu jest coraz mniej.. 

"Gdy budzą się pradawne moce, wiele może się wydarzyć" 

Nie chcę się powtarzać, ale z drugiej strony nie mogę nie wspomnieć o tym jak bardzo cieszę się z poznania serii Gartha Nixa. To naprawdę wielki fenomen z gatunku fanatyki, doprawdy ponad czasowy. Jestem bardzo zadowolona z przeczytania zarówno "Abhorsen" jak i pozostałych części. 

Sięgnięcie po trzeci tom "Starego Królestwa" było oczywistą oczywistością, ponieważ po drugiej części autor pozostawił przed czytelnikiem wiele pytań bez odpowiedzi. Ja nie mogłam nie dowiedzieć się więcej na temat świata stworzonego przez Nixa, więc czym prędzej sięgnęłam po "Abhorsen". Absolutnie nie żyję tej decyzji! Zakończenia serii z natury są tymi najlepszymi, a "Abhorsen" nie stanowi wyjątku. 

Cała seria choć oparta na klasycznej walce dobra ze złem w wykonaniu Gatha Nixa robi na czytelniku piorunujące wrażenie. Na pierwszy rzut oka, zwykła i zwyczajna jak wiele innych przed nią , a jednak po przeczytaniu czytelnik jeszcze długo pozostaje w Starym Królestwie. 

Po przeczytaniu "Sabriel", "Lirael" oraz "Abhorsen"  dostrzegłam w autorze wielki talent do kreowania żeńskich postaci. Zarówno Sabriel jak i Lirael to odważne wojowniczki, które bez problemu zwyciężają zło. Myślę, że za to między innymi tak bardzo polubiłam tę trylogię. Kobiety w książkach Gartha Nixa to pewne siebie czarodziejki, które biorą sprawy w swoje ręce i nie boją się prawdziwej walki. 

Dzięki tej trylogii tak naprawdę wciągnęłam się w taki gatunek literacki. Do tej pory raczej rzadko czytałam książki fantastyczne, ale w piórze Nixa jest coś takie obok czego nie da się przejść obojętnie. Zachęcam do przeczytania serii o Starym Królestwie. Mnie tymczasem pozostaje tylko czekać na wydanie prequela ;-) 


Za egzemplarz książki dziękuję Wydawnictwu Literackiemu. 



środa, 18 lutego 2015

Recenzja "Lirael"

"LIRAEL córka Clayrów" - Garth Nix 



Wydawnictwo - Literackie

Rok wydania - 2014 

Liczba stron - 484 

Opuszczona przez matkę młoda czarodziejka Lirael nie czuje się prawdziwą córką potężnych Clayrów. Nie ma nawet przynależnego im daru widzenia przyszłości. Jednak to w jej rękach spoczywają losy Starego Królestwa. Gdy zło zaczyna rzucać swój cień, nadchodzi czas prawdziwej próby. Ze swym wiernym towarzyszem, Podłym Psiskiem, Lirael wyrusza w ryzykowną podróż...
Czy czarodziejce uda się ocalić granicę między Życiem a Śmiercią? Czy rodzina królewska utraci magiczny dar widzenia przyszłości? 

KTO ZDOŁA ODGADNĄĆ PRZEZNACZENIE, GDY PRZYSZŁOŚĆ POZOSTAJE NIEZNANA?


Niedawno mogliście przeczytać na blogu recenzję "Sabriel", pierwszej części Starego Królestwa a już dziś przedstawiam Wam drugi tom trylogii Gartha Nixa pt. "Lirael. Córka Clayrów". Czy kontynuacja okazała się gorsza czy lepsza? 

Czternaście lat po wydarzeniach z "Sabriel" sytuacja w Starym Królestwie nieco się uspokoiła. Sabriel wraz z Touchstonem zapanowali nad Złem. Teraz daleko na północy w swoim Lodowcu Clayry próbują przewidzieć bieg przyszłości. Tymczasem losy córki Clayrów - Lirael i Księcia Sametha łączą się ze sobą w trudnych okolicznościach.. 

W drugiej części główną bohaterką jest Lirael z rodu Clayrów. W chwili kiedy ją poznajemy dziewczyna kończy właśnie 14 lat. W świecie poza Lodowcem byłaby już kobietą, lecz tutaj nadal jest dzieckiem, gdyż o dorosłości nie decyduje metryka a Dar Widzenia. Właśnie ów Dar jest tym co wyróżnia Clayrów. Jest to stary ród, składający się głównie z kobiet, które mają wizję dotyczące przyszłości. Lirael nie doznała jeszcze Przebudzania, choć jej koleżanki nawet dużo młodsze już posiadają Dar Widzenia. Dziewczyna nie czuje się przez to prawdziwą córką Clayrów. Przeszłość Lirael jest dość tajemnicza. Jej matka porzuciła ją gdy była dzieckiem, wyruszają w podróż, nigdy też nie zdradziła kto jest ojcem dziewczyny. 

Drugim bohaterem o, którym również sporo się dowiadujemy jest Książę Sameth. Chłopak jest synem Sabriel i Touchstone'a, który ma zostać przyszłym następcą Abhorsena, jednak nie do końca widzi się w tej roli. Zaś koronę po Touchtonie ma przejąć jego córka Ellimere. Co z tego wyniknie? Czy dzieci spełnią rolę narzuconą im przez rodziców? Tego z pewnością dowiecie się sięgając po drugim tom trylogii o Starym Królestwie. 

"Lirael" jest moim zdaniem lepszą częścią niż "Sabriel". Czytało mi się ją o wiele lepiej od pierwszej części. Na pewno było to spowodowane tym, że bardziej zżyłam się z Lirael niż z Sabriel. Bardziej polubiłam tą bohaterkę, dziewczynę która jest niesamowicie odważna i inteligentka.  Jeśli chodzi o Sama to nie polubiłam go. Moim zdaniem to jest taka postać małego, rozpieszczonego chłopczyka, który nie chce wziąć na siebie ciężaru jaki wiąże się z byciem Abhorsenem. Chłopak robi wszystko aby się od tego wymigać. Tak naprawdę wyrusza w podróż by uratować przyjaciela choć wie, że nawet gdy dotrze na miejsce to nie będzie wiedział jak mu pomóc. 


Nie da się nie zauważyć, że akcja w "Lirael" jest nieco spokojniejsza niż w pierwsza części. Co nawet mi się podobało. Dzięki temu miałam okazję bliżej poznać magię Kodeksu, historię Starego Królestwa oraz Ród Clayrów. Myślę, że drugi tom trylogii Gartha Nixa jest takim rozwinięciem całej serii. Wiele się dowiadujemy z tej książki na temat praw rządzących Życiem i Śmiercią. Choć "Lirael" zawiera w sobie mniej dynamicznej akcji to jednak nie jest to powieść od której wieje nudą. Wręcz przeciwnie! 

"Lirael" to dobra kontynuacja pierwszego tomu! Moim zdaniem nawet lepsza niż "Sabriel" pomimo, że zawiera mniej akcji. 


Za egzemplarz książki dziękuję Wydawnictwu Literackiemu




sobota, 14 lutego 2015

Recenzja: "Chłopak Nikt. Jestem misją"

"CHŁOPAK NIKT 2. JESTEM MISJĄ" - Allen Zadoff

PREMIERA 19.02.2015 r.


Wydawnictwo - Feeria Young

Rok wydania - 2015 

Liczba stron - 445 


Przed nim kolejna misja - jeszcze trudniejsza niż poprzednia, która o mały włos zakończyłaby się nie powodzeniem. Dlatego tym razem misja jest równocześnie testem lojalności. 
Głęboko w górach New Hampshire mieści się para wojskowy obóz indoktrynacyjny dla młodzieży, prowadzony przez charyzmatycznego, zbuntowanego przywódcę, Cel: zlikwidować lidera.  Chłopak dokonywał już trudniejszych czynów. Ale poprzedni agent, wyznaczony do usunięcia niebezpiecznego Eugene'a Moore'a, zaginął, nie wykonawszy zadania. 
Jak skończy się ta misja? 


Wyszkolony żołnierz Programu, zabójca perfekcyjny- Zach Abraham, którego poznaliśmy w pierwszym tomie książki "Chłopak Nikt" wraca do nas z kolejną misją. Chłopak dostaje nowy cel, na jego załatwienie ma jeszcze mniej czasu niż poprzednio. Liczy się tylko jedno popołudnie, jedno spotkanie z Eugenem Moore. 

Wprawdzie nie miałam w planach recenzowania tej książki, ale tak wszyło, że trafiła ona do mnie. To była taka mała pomyłka, ale bardzo się z niej cieszę, gdyż drugi tom powieści autorstwa Allen Zadoff okazał się jeszcze lepszy niż pierwszy! 

Zach dostaje nowe zadanie, na czas jego realizacji przyjmuje tożsamość Daniela Martina - chłopaka, który chce dostać się na obóz wojskowy w New Hampshire. Obóz ów prowadzony jest przez przywódcę, który chce przeciwstawiać się rządowi, zasadom i obowiązującym normom. Poprzedni żołnierz oddelegowany do tej misji zaginął więc Zach zostaje wysłany aby dokończyć jego zadanie.

"- Wszyscy na świecie podporządkowują się jakiemuś programowi, wszystko jedno, czy ustalonemu przez szkołę, rodziców, pracę, społeczeństwo. Jest tylko pytanie komu albo czemu postanowią się podporządkować. Większość ludzi nawet nie zadaje sobie sprawy, że ma wybór, więc brnie ślepo przez życie, zastanawiając się, czemu są tak nieszczęśliwi, skoro robią wszystko jak należy." 
(Chłopak Nikt 2. Jestem misją. / A. Zadoff/ Wyd. Feeria Young)

Ta misja to dla chłopaka test lojalności wobec Programu, Matki, Ojca i wszystkiego w co wierzył przez ostatnie lata. Wierzył i bez warunkowo wypełniał zadania, ale niedawno pojawiły się wątpliwości. Podczas swojej poprzedniej misji chłopak o mały włos nie zawiódł, gdyż dał się ponieść uczuciom do dziewczyny, która była jego celem. Wie, że teraz musi wykonać zadanie perfekcyjnie i nie może popełnić żadnego błędu. 

Daniel zostaje wysłany na rozmowę z przywódcą obozu Camp Liberty i to właśnie podczas tego spotkania ma zlikwidować cel - Eugena Moore. Jednak nic nie idzie po jego myśli i sprawy się komplikują. Chłopak postanawia działać na własną rękę i jedzie do położonego w górach obozu. Co z tego wyniknie? Jaką rolę w tym wszystkim odegrają dzieci Eugene'a : Lee i Miranda a także szef ochrony Moore'a - Francisco? Oraz co tak naprawdę dzieje się w Camp Liberty, czy rzeczywiście jest to tylko niewinny obóz dla nastolatków, czy może ma służyć czemuś o wiele większemu i gorszemu? Tego dowiecie się z lektury drugiego tomu książki "Chłopak Nikt" . 

"Chłopak Nikt 2. Jestem misją" to powieść, którą pochłonęłam szybciej niż myślałam. Czytało mi się ją bardzo szybko i z wielkim zaciekawienie. Uważam, że jest świetną kontynuacją pierwszej części, która pozostawiła pewien niedosyt.
Druga część jest trochę dłuższa od pierwszy i momentami mam wrażenie, że lepsza. Jest bardziej dopracowana, nie ma w niej nic zbędnego. Myślę, że autor staranie zaplanował fabułę i wszystkie elementy układanki dozuje czytelnikowi w małych ilościach ale regularnie. 

Sam bohater nie zmienił  się zbytnio od pierwszej części. Choć co prawda, ma wyrzuty sumienia co to tego czego dokonał w poprzedniej misji, ale nie przeszkadza mu to bardzo w popełnianiu kolejnych zbrodni. Zach to idealny żołnierz. Jest totalnie podporządkowany Programowi. Pomimo iż ma pewne wątpliwości, boi się i nawet nie do końca ufa Ojcu i tak wykonuje wszystkie  jego polecenia. Czytając tą książkę zastanawiałam się czy ten chłopak w ogóle ma swoją wolę, wybór, zdanie. Miałam wrażenie, że on jest zupełnie uzależniony od Programu. Nie wyobraża sobie życia bez zadań i misji. To jest całe jego życie. Pod pewnym względem chłopak jest też niesamowity, ma dopiero 16 lat a jest lepiej przygotowany do zadań niż niejeden żołnierz na wojnie. Jestem pod wrażeniem tego jaki specyficzny i komputerowy umysł posiada ten nastolatek.  

Podsumowując książka bardzo mi się podobała, czytało mi się ją szybko i z łatwością. Bohater mimo, iż brutalny to jednak jest w pewnym sensie wzorem idealnego żołnierza. Człowieka, który działa jak maszyna, wykonuje każde polecenie swojego dowódcy. 
Nie podobało mi się to co robił Daniel z punktu widzenia moralnego, ale w pewnym stopniu też go podziwiałam, za to, że potrafi dokładnie skupić się na celu i odsunąć na bok zbędne uczucia.  
Książkę jak najbardziej polecam, jeśli czytaliście pierwszy tom to już zamawiajcie kolejny! 

Za egzemplarz dziękuję Wydawnictwu Feeria Young.