Recenzja: "Heaven. Miasto Elfów"

"HEAVEN. MIASTO ELFÓW" - Christoph Marzi 

Wydawca - Wydawnictwo MUZA 

Data Wydania - 8.06.2016 

Liczba stron - 336 

Londyn jest jego miastem. Ponad dachami brytyjskiej stolicy osiemnastoletni David znalazł swój drugi dom. Tylko tutaj czuje się wolny i może zapomnieć o swojej niechlubnej przeszłości.

Pewnej nocy na jednym z dachów spotyka dziwną i piękną dziewczynę. Ma na imię Heaven i błaga o pomoc. Twierdzi, że właśnie wycięto jej serce. Choć David nic z tego nie rozumie i nie dowierza słowom Heaven, postanawia jej pomóc. W szpitalu lekarz potwierdza, że Heaven naprawdę nie ma serca. W ten sposób rozpoczyna się ich wspólna niebezpieczna przygoda. Przeżyją tylko wtedy, gdy uda im się poznać tajemnicę Heaven.

 „Heaven. Miasto Elfów" to bardzo sprytne połączenie magii z realizmem. Książka zawiera w sobie elementy zarówno świata fantastycznego jak i tego prawdziwego, który nas otacza. Myślę, że każdy odnajdzie w niej coś interesującego dla siebie. 

David i Heaven poznają się w niecodziennych okolicznościach. Dwoje młodych ludzi wpada na siebie na dachu jednego z londyńskich budynków - to może być początek fantastycznego romansu wszech czasów, prawda? A jednak w chwili spotkania Heaven i David mają ważniejsze sprawy na głowie - muszą odnaleźć mężczyznę, który przed chwilą wyciął serce z ciała dziewczyny. Misja okazuje się bardziej skomplikowana, gdy okazuje się, iż ów mężczyzna sam poszukuje Heaven, wszelkimi sposobami. Jedno jest pewne - młodych czeka wiele niebezpiecznych przygód, a nas czytelników - kilka chwili relaksu przy książce.

Jak już zdążyliście zauważyć książka Christopha Marzi jest bardzo fantastyczna, bajeczna i wielopłaszczyznowa. Odnajdziemy tutaj dobrze skonstruowaną fabułę, która bawi czytelnika swoją oryginalnością  i zaskakuje nieprzewidzianymi zwrotami akcji. Poza tym - bohaterowie, którzy może nie zapadną nam w pamięci na długo, ale na pewno ich polubimy. Christoph Marzi pisze w sposób prosty i zrozumiały dla odbiorcy. Podoba mi się jego styl pisania, a przede wszystkim wartkie dialogi, którymi posługują się bohaterowie książki. Tą pozycję czyta się naprawdę bardzo przyjemnie i szybko. To jedna z tych powieści, które mają zapewnić nam chwilę wytchnienia po pracy oraz zainteresować swoją historią, a w konsekwencji wciągnąć do swojego świata na dłużej. 
Na pochwałę i uwagę zasługuje również wydawnictwo, które jest odpowiedzialne za przepiękne wydanie „Heaven. Miasto Elfów". Ta książka zachwyca swoją okładką i przyciąga wzrok czytelników. Treść tej książki jest dokładnie taka jak jej okładka - tajemnicza, fantastyczna i przykuwająca uwagę. 

„Heaven. Miasto Elfów" polecałabym fanom lekkich powieści fantastycznych z nutą tajemniczości i bajecznym sekretem. Jeżeli czegoś takiego szukacie to myślę, że książką Christopha Marzi sprawdzi się w stu procentach. Na pewno Was zainteresuje i nie pozwoli oderwać się do ostatniej strony. 

Za książkę dziękuję Wydawnictwu MUZA

Recenzja: "Tytany"

"TYTANY" - VICTORIA SCOTT 

Wydawca - Wydawnictwo IUVI

Data Wydania - 2.06.2016 

Liczba stron - 320 

Odkąd tytany pojawiły się w Detroit, świat Astrid Sullivana obraca się wokół tych pół koni, pół maszyn, które dosiadane przez dżokejów startują w morderczych i emocjonujących wyścigach. Wraz z najlepszą przyjaciółką dziewczyna spędza wiele godzin na torze. Fascynują ją nie tylko emocje związane z wyścigami, ale też to, jak bardzo te zaprogramowane, półmechaniczne stworzenia wydają się prawdziwe. Astrid marzy, by kiedyś dotknąć jednego z nich.…ale też trochę ich nienawidzi. Jej ojciec stracił wszystko na zakładach bukmacherskich. Dziewczyna widzi też przepaść między bogatymi dżokejami, których stać na kosztowne maszyny do jazdy, a jej przyjaciółmi i sąsiadami, którzy czasem ostatnie pieniądze stawiają w zakładach, licząc na łut szczęścia.

Ale kiedy Astrid ma szansę wystartować na jednym z tytanów w derbach, postanawia zaryzykować wszystko. Ponieważ dla dziewczyny stojącej po złej stronie toru wyścigi to coś więcej niż szansa na sławę i pieniądze. To także heroiczna walka o lepszą przyszłość.

Victorię Scott poznałam podczas czytania serii "Ogień i woda", a także jej kontynuacji - "Kamień i sól". Poprzednie książki tej autorki podobały mi się, a więc zdecydowałam się sięgnąć po jej najnowszą książkę czyli "Tytany". Powieść ta była zupełnie inna, jednak nadal dało się wyczuć w niej pisarski talent autorki. 

W najnowszej powieść Victoria Scott powołała do życia tytułowe Tytany, czyli pół konie - pół maszyny - mechaniczne konie. Jest to pierwsza rzecz, która zasługuje na pochwałę czyli mamy coś nowego. Niby kolejna książka dla młodzieży, oklepany temat i w ogóle a jednak one - wielkie, potężne i wszechmocne Tytany. Podoba mi się to, że autorka stworzyła coś swojego, coś czego jeszcze nie było( a przynajmniej ja nie czytałam wcześniej książki o mechanicznych koniach). 

Główną bohaterką jest Astrid, która wbrew panującym zasadom postanawia wystartować w wyścigu Tytanów, aby polepszyć byt swojej rodziny. Nagroda dla zwycięzcy jest bardzo duża i oczywiście kusi wiele osób. Astrid jest młoda i niedoświadczona, więc według szerszej opinii ma małe szanse na wygraną. Podoba mi się postawa Astrid, która reprezentuje poświęcenie dla rodzinie i żelazny upór. To jest bohaterka z mocnym charakterem, którą trudno przestraszyć. Dosyć dobrze skonstruowana postać obok, której nie można przejść obojętnie. 

Świat przedstawiony w książce jest tragiczny dla naszych bohaterów. Na każdym kroku towarzyszy nam podział na niepisane klasy społeczne. Biedniejsi mieszkańcy Detroit żyją biednie, a nie rzadko w skrajnej nędzy. Natomiast Ci posiadający zasobniejsze portfele mieszkają w pięknych posiadłościach ciesząc się życiem. Jedno co ich łączy to właśnie wyścigi Tytanów. Oczywiście tylko bogatsi mogą pozwolić sobie na kupno własnego konia i wystartowanie w biegu. Ci mniej zamożni, przy dobrej sytuacji mogą jedynie je oglądać lub stawiać zakłady licząc na wygranie choć skromnej sumy pieniędzy. W taki sposób wiele osób traci resztki oszczędności i ląduje na bruku. 

'Tytany" są na pewno jedną z bardziej emocjonujących książek jakie spotyka się na sklepowych półkach. Jest to powieść, która może się podobać i może też zachwycać - i właśnie to robi z czytelnikami. Myślę jednak, iż nie należy ona do książek, które na długo zapadają w pamięć. "Tytany" pozostają z nami przez kilka dni, a potem się ulatniają, zaczynamy kolejną książkę i wszystko jest takie samo. Niemniej jednak polecam Wam tą powieść na jedno lub dwa popołudnia - może umilić Wam czas. 

Za książkę dziękuję Wydawnictwu IUVI

Recenzja: "Szkoła Wdzięku"

"SZKOŁA WDZIĘKU MADAME CHIC" - Jennifer L.Scott

Wydawca - Wydawnictwo Literackie  

Data wydania - 7.07.2016 

Liczba stron - 240 

W japonkach do teatru? W naszym zwariowanym, pędzącym z zawrotną prędkością świecie zbyt wiele rzeczy uchodzi na sucho, a przecież elegancja i dobre maniery to rzecz ponadczasowa i warto je kultywować. Madame Chic, paryska mentorka Jennifer, była nie tylko wyrocznią stylu, ale i ucieleśnieniem wytworności w kontaktach z innymi osobami. Emanował z niej kojący spokój, a opanowanie i takt stanowiły jej najsilniejszą broń w trudnych chwilach.

Biorąc ją za wzór, amerykańska autorka udowadnia, że odpowiednio dobrany strój, właściwa postawa, uprzejmość, gościnność czy elokwencja współtworzą wdzięk osobisty i bardziej niż markowe ubrania czy kosztowna biżuteria budują nasz obraz w oczach innych ludzi. Ten uroczy, napisany z humorem i ujmującym wdziękiem poradnik stanowi niewyczerpane źródło porad i inspiracji na każdą okazję.

Nowe lekcje od Madame Chic

Bestseller dziennika „The New York Times”

Właśnie dziś mam okazję przedstawić Wam recenzję pierwszego, przeczytanego przeze mnie poradnika na temat - jak być damą? Książka Jennifer L.Scott wpadła w moje ręce przypadkiem, jednak pomyślałam, że nic mi nie szkodzi do niej zajrzeć. To była jedna z lżejszych lektur jakie ostatnio czytałam i na pewno nie żałuję czasu spędzonego z Madame Chic. 

Co prawda nie miałam okazji zapoznać się z dwoma poprzednimi poradnikami w serii Madame Chic, jednak to nic nie szkodzi. „Szkoła Wdzięku Madame Chic"  to poradnik, który możemy spokojnie przeczytać bez znajomości innych części cyklu.

„Szkoła Wdzięku Madame Chic" to poradnik na temat tego co zrobić, aby wprowadzić w swoje życie ład i porządek oraz zostać damą. Zacznijmy od tego co to właściwie znaczy być kobietą z klasą, damą? Wbrew pozorom to wcale nie oznacza posiadania drogich, markowych ubrań czy cotygodniowych wizyt u kosmetyczki. Dama to kobieta, która potrafi dostosować się do różnych sytuacji a także wykorzystać je. Taka kobieta umie ubrać się odpowiednio na odpowiednie okazje i zachować się również odpowiednio. Tak naprawdę bycie damą jest w naszej głowie drogie Panie. Dużo zależy od tego jak my same postrzegamy siebie. Nasze samopoczucie i poczucie wartości automatycznie odbija się w spojrzeniach innych osób. Jeśli my postaramy się zachowywać odpowiednie etykiety - ludzie zaczną spostrzegać w nas kobiety z klasą. 

Jennifer L.Scott podzieliła swój poradnik na trzy części - „Warto mieć klasę",  „Prezencja" oraz „Lekcje eleganckiego stylu życia". W każdej części autorka przekazuje nam ważne kwestie, które razem zebrane tworzą poradnik, który może pomóc osiągnąć zamierzony efekt. Napisałam „może pomóc", ponieważ nie do wszystkich porad i uwag autorki jestem przekonana. Wydaje mi, iż „Szkoła Wdzięku Madame Chic" w niektórych momentach za bardzo przypomina podręcznik do nauki manier jakie obowiązują hmm powiedzmy na Dworach Królewskich. Uważam, że zwykłej kobiecie bardzo ciężko będzie wykonać wszystkie polecenia Jennifer L. Scott. Co wcale nie oznacza, iż kobieta XXI wieku nie może być damą. 

Książka Jennifer L. Scott zawiera w sobie wiele cennych wskazówek dotyczących dbania o swój wygląd, ale przede wszystkim zwraca uwagę na zachowanie. Dama oprócz tego, że prezentuje się w nienagannym ubiorze  musi pamiętać również o swoim stylu bycia. Konkretnie o eleganckim stylu bycia. Chodzi o odpowiednią postawę ciała, kontakt wzrokowy z rozmówcą oraz o to jakie jesteśmy w stosunku do innych osób. Autorka jasno daje nam do zrozumienia, że nasze zachowanie i maniery odpowiednio wpływają na nasze relacje z ludźmi. Jeśli jesteśmy miłe, uprzejme, cierpliwie słuchamy naszego rozmówcy to automatycznie jesteśmy lepiej przez niego odbierane. 

 „Szkoła Wdzięku Madame Chic" to ciekawy poradnik, który czyta się bardzo przyjemnie. Co do stosowania się do uwag autorki - tę kwestię pozostawiam Wam do dyspozycji. Uważam jednak, iż fajnie przeczytać coś takiego, ponieważ nigdy nie wiemy w jakiej sytuacji postawi nas los. Być może dowiemy się czegoś czego nie wiedzieliśmy do tej pory  i zabłyśniemy nowymi doświadczeniami przy najbliższej okazji. 

Za egz. książki dziękuję Wydawnictwu Literackiemu! 

Recenzja - "Przeznaczeni"

"PRZEZNACZENI" - Katarzyna Grochola 

Wydawca - Wydawnictwo Literackie 

Data Wydania - 19.05.2016 

Liczba stron - 544

Olin jest rozchwytywaną autorką kryminałów. Ma wszystko: pieniądze, sławę, sukces, jest nawet zakochana. Problem w tym, że nie do końca szczęśliwie. Od wielu lat ma romans z żonatym facetem. Historia jakich wiele: ona kocha jego, on kocha tylko ją, no ale żona, dzieci…

Gabrysia pracuje w kasynie. Każdego dnia obserwuje ludzi, którzy wygrali albo przegrali. Sama jest nieufna i żyje na uboczu. Aż do momentu, gdy – przypadkiem – spotyka Mateusza.

Mateusz jest zdolnym grafikiem i beztroskim singlem. Ma pieniądze i kobiety. Pieniądze co prawda pożyczył swojemu przyjacielowi Kubie, ale kobiet w jego życiu nie brakuje – pojawiają się i znikają. Wszystko się zmienia, gdy spotyka Gabrysię. Ta kobieta to dla niego tajemnica, którą musi rozwikłać.

Kuba jest alkoholikiem. Niepijącym. W poszukiwaniu lepszego jutra wyrusza do Stanów Zjednoczonych. Pożyczone od Mateusza pieniądze błyskawicznie trafiają w ręce Jurka (zwanego Jerrym), polskiego emigranta, który w Ameryce dorobił się synów i kolejnych żon, a także paru szemranych interesów, na których nieustannie ma nadzieję się dorobić.

Historie wszystkich bohaterów zbiegają się w kulminacyjnym punkcie. Jedni otrzymają szansę od losu, inni tę szansę bezpowrotnie stracą…

Druga książka Katarzyny Grocholi, którą miałam okazję przeczytać to powieść wokół której było bardzo dużo szumu i zachwytu czytelników. Ja jednak ostrożnie podchodzę do takich książek, ponieważ zazwyczaj się rozczarowuję. Według mnie to słabe uczucie, gdy prawie wszyscy ubóstwiają jakąś książkę, a Ty czujesz się kompletnie wyobcowany i samotny w swoich odczuciach na jej temat. Do „Przeznaczonych" podeszłam więc z dużym dystansem i.. nie mam pojęcia co sądzić o tej powieść. 

Katarzyna Grochola stworzyła wielowątkową powieść o życiu, trudnych decyzjach i szansie jaką dostajemy od losu. Myślę, że pomysł na książkę był bardzo dobry i ja wyczuwam ten przekaz autorki. Jednakże na mnie  „Przeznaczeni" nie zrobiła aż takiego wrażenia jakiego mogłabym oczekiwać. Ta książka mnie lekko rozczarowała, a jeszcze bardziej rozczarowała mnie sama autorka. 

Myślę, że moje rozczarowanie wynika z tego, że byłam przygotowana na inną Katarzynę Grocholę. Tymczasem po świetnej i przezabawnej „Nigdy w życiu" nie pozostał nawet ślad.  „Przeznaczeni" to książka z zupełnie innej ligi. Zgadzam się z opisem, iż jest to powieść bardzo dojrzała i prawdziwa. To jest po prostu coś , na co nie byłam przygotowana. Męczyłam się czytając tę książkę, która kompletnie nie wpasowała się w mój gust. Oczywiście nie odradzam Wam czytania jej, ponieważ każdy ma inne upodobania literackie, a więc komuś innemu może się ona spodobać. Mnie na kolana nie powaliła, jeszcze raz to podkreślę. To nie jest chyba książka na ten etap moje życia, być może za kilka lat ją docenię i zmienię zdanie o niej. Wiem, że Katarzyna Grochola to autorka bardzo ceniona na polskim rynku literackim i oczywiście  jest tak nie bez powodu. Bardzo chciałam poznać „Przeznaczonych" i mimo wszystko nie żałuję przeczytania jej. 


„Przeznaczeni" jest książką wielowątkową. Odnajdujemy w niej kilku głównych bohaterów oraz wielu drugoplanowych, którzy wypełniają puste miejsca. Nie będę raz jeszcze powtarzać opisu, ponieważ ten który zamieściłam na początku jest bardzo dokładny. Chciałabym bardziej skupić się na problematyce, której dotyczy książka. Olin, Gabi, Mateusz, Kuba raz Jerzy (Jerry) to bohaterowie żywcem wyjęcie z otaczających nas osób. To są postacie, jakie spotykamy każdego dnia na ulicy, w parku, w sklepie, są to nasi przyjaciela, znajomi, rodzina i wrogowie. Mój największy problem jest w bohaterach. Czytając „Przeznaczonych" czułam się jakbym śledziła przypadki zwykłych szaraków, którzy na dodatek mają podobne problemy jak ja. Z jednej strony rozumiem zabieg jaki zastosowała autorka, rozumiem, że tak miało to wyglądać, jednak mnie się to kompletnie nie podobało. Nie lubię książek, które do bólu przypominają prawdziwe życie, a wszystko to w połączeniu z realiami jakie wykorzystała autorka i stylem jej pisania daje coś, co mnie odpycha. 

„Przeznaczeni" nie jest książką obyczajową jakie zazwyczaj czytam. Ta powieść jest tak smutna, prawdziwa, pełna nadziei i Ci bohaterowie tak przewidywalni i podobni do nas samych, że ja tego nie mogłam znieść. Czytając książkę  pragnę oderwać się od rzeczywistości, tymczasem Katarzyna Grochola wciąga mnie w otchłań problemów sercowych, finansowych i życiowych ludzi, których nie darzę sympatią. To na pewno nie pomaga zapomnieć o Bożym świecie, a wręcz przeciwnie - powoduje, iż czytelnik czuje się przytłoczony kłopotami bohaterów. 

To jest jedna z trudniejszych recenzji jakie przyszło mi napisać. Ja naprawdę doceniam autorkę, jej dorobek literacki i uwielbiam jej "Nigdy w życiu", ale „Przeznaczonych" nie mogę zaliczyć do dobrych powieści, które mnie zachwyciły. Choćbym na głowie stanęła, to ta książka mnie po prostu zdołowała. Mam nadzieję, że Ci z Was, którzy już przeczytali tę powieść są z niej bardziej zadowoleni niż ja. 

Za egz. książki dziękuję Wydawnictwu Literackiemu. 

Recenzja - "Reguła Myśli"

"REGUŁA MYŚLI" - James Dashner 

Wydawca - Wydawnictwo Albatros 

Data Wydania - 1.04.2016 

Liczba stron - 382

Po wydarzeniach na Ścieżce i po tym, jak dowiedział się, że jest tworem - komputerowym programem przeniesionym do ciała człowieka, Michael budzi się na Jawie, w obcym domu, w ciele nastoletniego Jacksona Portera.

Kiedy w mieszkaniu pojawiają się ludzie Kaine'a, żeby zaprowadzić go na spotkanie z twórcą Doktryny Śmiertelności, Michael ratuje się dramatyczną ucieczką i postanawia odnaleźć jedynych ludzi, którym bezgranicznie ufa - Brysona i Sarę.

Jego pojawienie się w domu Sary rozpoczyna jednak serię nieszczęśliwych wydarzeń. Rodzice dziewczyny znikają w tajemniczych okolicznościach, Sara zostaje oskarżona o współudział w ich porwaniu, a Michael jest poszukiwany za przestępstwa związane z cyberterroryzmem. 

Tymczasem zarówno na Jawie jak i we Śnie dochodzi do dziwnych wydarzeń, i wszystko wskazuje na to, że Kaine rzeczywiście pragnie zaludnić ziemię tworami. 

Wkrótce Michel, Bryson i Sara przekonują się, że nie mogą czuć się bezpiecznie w żadnym ze światów; że Kaine nie jest ich jedynym zmartwieniem i że nie należy nikomu ufać.

James Dashner to niesamowity autor o bardzo wybujałej wyobraźni. Prawie każda z jego książek staje się bestselerem. To nie może być przypadek ani fart. Dashner ma w swojej głowie bardzo wiele pomysłów, które skrupulatnie wykorzystuje w swojej twórczości. Tym razem miałam okazję zapoznać się z jego "Regułą Myśli" czyli drugim tomem Doktryny Śmiertelności.

Główny bohater - Michael budzi się w obcym mieszkaniu, w obcym ciele. Okazuje się, że Kain przeniósł jego umysł do organizmu innego chłopaka - Jacksona. Michael na początku jest zdezorientowany i przerażony. Jeszcze nie zdążył otrząsnąć się z wydarzeń jakie spotkały go pod koniec Ścieżki a już przychodzi mu zderzyć się z kolejnymi pułapkami przygotowanymi przez Kaine'a. Chłopak wie, że sam nie poradzi sobie z groźnym cyberterrorystą i zaczyna szukać swoich przyjaciół z VirtNetu - Sary i Brysona, liczać na ich pomoc.

Pierwszoplanowi bohaterowie stanowią największą ciekawostkę. W "Regule Myśli" większa część wydarzeń rozgrywa się w realnym świecie, co ma utrudnić działanie Kaine. Jednak on sam jest bardzo inteligentny i Michael wraz z przyjaciółmi muszą liczyć się z powagą zdarzeń. Zadarli z niewłaściwym (nie)człowiekiem i są zdani wyłącznie na siebie w walce o przyszłość, nie tylko swoją lecz także innych ludzi. Pomysły Kaine mają bardzo duży wpływ na dalsze los VirtNetu a przede wszystkim rzeczywistości. Okazuje się, że zmiany dotyczyć będą nie tylko użytkowników Internetu ale również innych niezwiązanych i niewinnych osób. Rola Michaela i jego przyjaciół jest więc bardzo duża. Muszą oni powstrzymać Kaine sami, ponieważ jako jedyni wiedzą o jego planach.

"Reguła Myśli" podobnie jak pierwsza część Doktryny Śmiertelności jest powieścią bardzo nowoczesną, wykraczającą poza obecnie znane nowinki techniczne. Mamy tutaj do czynienia z grami, w których fabułę człowiek wchodzi całym sobą. W trumnie odczuwamy ból, lęk, radość, przerażenie możemy również umrzeć, wtedy na szczęście po prostu budzimy się w swoim pokoju. To ciekawe rozwiązanie na polu obecnie wydawanych książek, które niewątpliwie się wyróżnia. James Dashner to autor, który niejednokrotnie pokazywał, iż potrafi stworzyć coś oryginalnego, czego przykład mamy właśnie w "Regule Myśli".

Jestem zadowolona z rozwoju akcji w drugim tomie cyklu Doktryn Śmiertelności. Podoba mi, że autor przeniósł fabułę bardziej w rzeczywistość, dzięki temu całość jest bardziej przystępna dla czytelnika. Na pochwałę zasługują również główni bohaterowie , którzy nie raz, nie dwa odznaczają się męstwem i inteligencją. To ułatwia im wykonie powierzonego zadania - uratowania ludzkości.

Serdecznie polecam wszystkim fanom twórczości James Dashnera!

Za książkę dziękuję wydawnictwu Albatros!  

Recenzja: "Moja Ananke"

"MOJA ANANKE" - Ewa Nowak 

Wydawca - Wydawnictwo Literackie 

Data Wydania - 16.06.2016 

Liczba stron - 280 

Starszy i popularny (!) brat-student, który zabiera Cię na imprezy i chwali się Tobą przed znajomymi. Rodzice wyrozumiali bardziej niż inni. Wymarzony facet, przy którym czas staje w miejscu. I przyjaciółka, taka od serca, co czasem wkurza, ale częściej pomaga przetrwać kolejny dzień. Czego chcieć więcej? Jagoda ma osiemnaście lat i z dnia na dzień zdobywa całe to zaplecze wsparcia, które przeciętnej nastolatce zapewnia pełnię szczęścia i beztroskie życie. Nieuchronny los chce jednak inaczej.

Do akcji wkracza bezwzględna Ananke i zaczyna – po swojemu – kombinować…

Ewy Nowak nie muszę chyba nikomu przedstawiać. To jedna z popularniejszych autorek powieści dla młodzieży ostatnich lat. Niedawno miałam przyjemność odnowić sobie jej twórczość za sprawą książki "Moja Ananke". 

"Moja Ananke" to opowieść o nastoletniej Jagodzie i po części też jej rodzinie. Dziewczyna ma całkiem normalne życie, starszego brata studenta, który uwielbia się nią chwalić oraz wyluzowanych rodziców. Podczas jednej ze studenckich  imprez z bratem, Jagoda poznaje Rafała. Starszy chłopak imponuje jej i zabiera w podróż do marzeń o wielkiej namiętności i miłość bez granic. Młodzi zaczynają się ze sobą spotykać, jednak ich relacje bardzo szybko przechodzą w bardziej zaawansowane. Życie, przede wszystkich jak uważa Jagoda - przeznaczenie lubi płatać figle i tak też się dzieje z bohaterami. Nagle ich życie wkracza na zupełnie inny tor i pojawiają się przed nimi problemy o jakich do tej pory słyszeli tylko w telewizji. Jak sobie z tym poradzą? 

Nie chciałabym nazywać książki Ewy Nowak kolejną młodzieżówką, bo takich na rynku jest bardzo dużo, ale chyba jednak muszę. "Moja Ananke" jest książką bardzo prostą, zwięźle napisaną i co najważniejsze ja nie odnalazłam w niej 'tego czegoś'. Lektura tej powieści trochę mnie rozczarowała, jednak równocześnie dobrze mi się ją czytało. To taki rodzaj literatury, który szybko, łatwo i przyjemnie się czyta, ale po skończeniu jej czytelnik nie czuje nic. Ja nie jestem w stanie jednoznacznie powiedzieć, że ta książka jest dobra albo zła. Zaczynam powoli snuć podejrzenie, że jestem po prostu 'za duża' na takie opowieści. Chyba muszę zmienić nieco typ czytanej literatury, bo jak widać nawet Królowa Polskiej Młodzieżówki mnie nie satysfakcjonuje. 

"Moja Ananke" jest,jak sądzę dedykowana bardziej młodszym czytelnikom, którzy wchodzą w nastoletnie życie i uczą się jak wygląda miłość, uczucie. Lepiej uczyć się na błędach bohaterów literackich niż na swoich. Jagoda jest bohaterką typową dla literatury młodzieżowej. Jest osobą młodą, żyjącą lekko w cieniu brata, która stara się zadowolić rodziców i otoczenie. Przy tym wszystkim odczuwa popularnych w nastoletnim wieku głód miłości. Dziewczyna bardzo chce poznać kogoś, kto zobaczy w niej coś wyjątkowego, kogoś kto ją pokocha. I nagle w drzwiach staje Rafał - student od której bije jakaś moc,  siła, która przyciąga do niego Jagodę. No i jak tu się oprzeć? Właśnie, nasza bohaterka nie umiała przemyśleć sprawy, podobnie jak jej kolega i skończyło się to dla nich szybkim kursem dorastania, który jak najbardziej był im potrzebny. W toku kolejnych wydarzeń młodzi stanęli na wysokości zadania, co jest jakby jedyną rzeczą, której młody czytelnik może nauczyć się czytając tą książkę. Chodzi o to, żeby brać odpowiedzialność za swoje decyzje i pochopnie podjęte działania, na które nie zawsze nas stać - emocjonalnie. 

Coś co mnie najbardziej rozczarowało to Ananke. W myśl opisu jaki znajduje się na okładce, owa bogini przeznaczenia miesza w życiu Jagody. Ja tego nie zauważyłam, pewnie dlatego, że nie wierzę w fatum, przeznaczenia, konieczność i los zapisanych w niebie. Dla mnie główni bohaterowie sami namieszali sobie w życiu, swoje 'problemy' zawdzięczają tylko sobie i swojej niedojrzałości. Jestem bezwzględna i uważam, iż miłość nie jest dla dzieci, a nawet nie dla wszystkich dorosłych. Do pewnych spraw trzeba dojrzeć, aby przede wszystkim kierować się w życiu zasadą - najpierw myśl potem działaj. Nie można dopuścić, aby naszym zachowaniem kierowały emocje i głupia namiętność. 

Naprodukowałam się w tej recenzji i nie jestem pewna czy bardziej Was zachęciłam czy zniechęciłam do przeczytania tej książki. Jedno jest pewne, starszym czytelnikom raczej się ona nie spodoba - będzie dla nich zbyt słaba i za płytka. Natomiast młodsi mogą być nią zafascynowani, jednak ważne aby nie odbierali wszystkiego dosłownie. Myślę, że (jak już wspominałam) najważniejsze co czytelnik może wyciągnąć z lektury tej powieści to to, aby brać odpowiedzialność za swoje decyzje. Na pewno nie można się odwracać od problemu i udawać, że to nie my zawiniliśmy. 

P.S. 

Przez całą recenzję pisałam ogólnikowo, aby nie zaspoilerować Wam wydarzeń w "Moja Ananke", a teraz spojrzałam na egzemplarz finalny (ja czytałam przedpremierowy) i się okazuje, że większość poszła na marne. Ale mimo wszystko mam nadzieję, że Ci młodsi z Was sięgną po "Moją Ananke". 

Za egzemplarz serdecznie dziękuję Wydawnictwu Literackiemu! 

Recenzja: "Czar Chanel"

"CZAR CHANEL" - Paul Morand, Coco Chanel

Wydawca - Wydawnictwo Literackie 

Data wydania - 2.06.2016 

Autobiografia Coco Chanel ilustrowana przez Karla Lagerfelda

Byłam nieposłusznym dzieckiem, nieposłuszną kochanką i wojowniczą projektantką, prawdziwym Lucyferem... Napisano o niej wiele książek, powiedziano wiele prawd, półprawd i kłamstw. W tej Coco Chanel sama opowiada o własnym życiu oraz o micie, który zrósł się z nią jak idealnie skrojona garsonka. Zabiera nas w świat smutnego dzieciństwa u znienawidzonych ciotek w Owernii, do Deauville 1914 roku, gdzie ze swetrów stajennych i treningowych trykotów szyje pierwsze dżerseje dla kurortowych elegantek, na gwarne spotkania przy rue Cambon, których stałymi bywalcami są Picasso, Cocteau, Cendrars, Satie, Braque i Lipschitz, uchyla drzwi do swojej pracowni, opowiada o wieloletnich przyjaźniach z Misią Sert, Diagilewem oraz Strawińskim, a także o jedynym mężczyźnie, którego kochała – Angliku, Boyu Capelu...

W tym świecie artystów, milionerów i bezlitosnych rywali życie mademoiselle Chanel było jak bajka o spełnionym marzeniu, a czasem jak koszmar na jawie. Mawiała, że życie dyktatorki to sukces i samotność, że trzeba mieć „kruchość stali”, by przetrwać...

Oto w moje ręce trafiła przecudnie napisana i wydana przez Wydawnictwo Literackie, jedna z najlepszych biografii najsłynniejszej projektantki mody wszechczasów. Mam na uwadze oczywiście niezwykłą ikonę stylu, urody i gracji - Coco Chanel. O tej niezwykłej kobiecie słyszał każdy, nawet ten kto kogo nie interesuje moda i najnowsze trendy. Chanel była na tyle rozpoznawalną osobowością w ówczesnym sobie świecie, że jej legenda przetrwała całe dekady. 

Coco urodziła się w roku 1883 we Francji. Ten dzień to święto entuzjastów modnych ubiorów i fanów Chanel. Ta kobieta była doprawdy niezwykła, widzę to teraz po zapoznaniu się z książką Paula Moranda. W Coco Chanel była zawarta cała gracja i wyczucie stylu, a także coś co przyciągało do niej ludzi. Obecnie świat wygląda zupełnie inaczej niż 100 lat temu, kiedy to Coco stawiała pierwsze kroki jako projektantka, jednak jej czar wciąż trwa. Ubiory przez nią uszyte nadal są rozpoznawalne przez szersze grono osób zaangażowanych w biznes modowy i nie tylko. Warto wspomnień o tym, że Chanel była również tancerką, piosenkarką, szwaczką, przede wszystkim była kobietą wolną, mającą w sobie wolność. Emanowała tą wolnością, przyciągała do siebie ludzi. Jej projekty były wychwalane i rozchwytywane za niebagatelne sumy. Wielką popularność przyniosła jej marka perfum Chanel No.5 . 

W "Czar Chanel" Paul Morand opisuje spotkanie z Chanel, która opowiada mu swoją historię. Rzeczy jakich nie przeczytamy w innych biografiach czy artykułach. Poznajemy Coco od innej strony, tej mroczniejszej i bardziej intymnej. Czytamy o trudnym dzieciństwie,  niespełnionych miłościach i burzliwych związkach. Odkrywamy Chanel jako człowieka , takiego jak każdy z nas - wszystko to dzięki niezwykłemu talentowi Moranda. 

Do tej książki Karl Lagerfeld zdecydował się narysować ponad 80 ilustracji, które w pełni oddają klimat tej niezwykłej kobiety. Powstała w wyniku tego cudownie wydana biografia, którą możemy się zachwycić. Na nasze 'achy' zasługuje talent pisarski Paula Moranda i rysunki Lagerfelda. Niezwykle polecam Wam przeczytanie tejże biografii. 

Za egz. biografii dziękuję Wydawnictwu Literackiemu!